Περι προσηλυτισμου

Οι μεταξικοί νόμοι περί προσηλυτισμού, νόμοι που δεν μπορούν να έχουν θέση σε μία δημοκρατική χώρα, χώρα που θέλει να υποστηρίζει ότι σέβεται την ελευθερία της έκφρασης ιδεών, παραμένουν. Η ερώτηση της κυρίας Μαρίας Δαμανάκη προξένησε την οργή του Αθηνών και επί της ουσίας την αρνητική απάντηση της κυβέρνησης. Τι και αν έχουμε καταδικαστεί δύο φορές από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, τι και αν αυτοί οι αναγκαστικοί νόμοι έρχονται από άλλες εποχές, εμείς επιμένουμε να τους διατηρούμε. Και μάλιστα να τους εφαρμόζουμε εντελώς επιλεκτικά. Ποτέ δεν ασκήθηκε δίωξη για προσηλυτισμό έναντι της κυρίαρχης θρησκευτικής τάσης της χώρας. Τουναντίον όσοι γνώρισαν τις διώξεις ήταν πολίτες που δεν ασπαζόντουσαν το κυρίαρχο θρήσκευμα. Καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να απαλλάξει τη χώρα από αυτό το άχθος των αναγκαστικών νόμων. Ο λόγος; Μα γιατί δεν επιθυμεί την κατάργησή του η Εκκλησία της Ελλάδος. Γιατί τελικώς στα μείζονα της ιδεολογίας εκείνος που ορίζει τα πράγματα είναι η Εκκλησία Κάθε μη ορθόδοξος χριστιανός αυτομάτως εκπίπτει σε άλλη υποδεέστερη κατηγορία ελλήνων πολιτών, που ασφαλώς ως έλεγε και η συμπαθής ΚΥΠ, είναι μη γνήσιοι Έλληνες όσοι δεν είναι ορθόδοξοι χριστιανοί. Είναι γεγονός πλέον ότι μ’ αυτήν την άποψη συμφωνεί ο Αθηνών και η Ιερά Σύνοδος, συμφωνεί και η πολιτική εξουσία. Τώρα αν προσομοιάζουμε στην πολιτική αυτή με την Αρμενία, το Ισραήλ, τη Βόρεια Κορέα, το Μαρόκο, το Μπρουνέϊ, το Νεπάλ και το Ουζμπεκιστάν- αυτές είναι οι χώρες που έχουν νομικό οπλοστάσιο για τον προσηλυτισμό, ελάχιστα μας ενδιαφέρει. Άλλωστε φαίνεται πως έχουμε επιλέξει ότι τα δικαιώματα εναπόκεινται πάντα στην καλή θέληση του Αθηνών και των μηχανισμών. Αλλά επιτέλους δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι μειώνουν και την αξία της χριστιανικής πίστης; Ή και αυτό ακόμα ελάχιστα τους ενδιαφέρει; Απ’ ό,τι φαίνεται το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να κατοχυρώνουν την ιδική τους, απόλυτη εξουσία, ανεξαρτήτως του τι σημαίνει αυτό. Αν η Νέα Δημοκρατία είναι όντως φιλελεύθερη, αυτό οφείλει να το δείξει και σε τέτοια κορυφαία ζητήματα. Δυστυχώς τα δύο κόμματα εξουσίας, άλλο λιγότερο, άλλο περισσότερο ουδέποτε πήραν την απόφαση για ρήξεις μ’ αυτό το σύστημα εξουσίας που εκφράζει η Εκκλησία της Ελλάδος και ειδικότερα ο Αθηνών. Και όταν ακόμη ο πρώην πρωθυπουργός το αποτόλμησε βρήκε απέναντί τους σχεδόν τους πάντες. Γι’ αυτό και αυτοί οι επονείδιστοι νόμοι του Μεταξά παραμένουν, όχι ως ένα θλιβερό απομεινάρι εποχής, αλλά ως εν δυνάμει πάντα μακρύ χέρι μιας άλλης μη ελεγχόμενης εξουσίας. Προς δόξαν της Δημοκρατίας μας.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.