«Ποιος τραγουδαει και ποιος οχι» της Αθανασιας Δρακοπουλου

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πόλις»

 
Το 2019 κυκλοφόρησε η νέα συλλογή διηγημάτων της Αθανασίας Δρακοπούλου, εκδόσεων «Πόλις», με τίτλο «Ποιος τραγουδάει και ποιος όχι» (απαριθμεί 192 σελίδες και έχει σκληρό εξώφυλλο). Πιο συγκεκριμένα, η συλλογή φιλοξενεί εννιά  διηγήματα με το καθένα ν’  αποτυπώνει και τη δική του ξεχωριστή ιστορία, π.χ. ένα διήγημα μας ξεναγεί στο Παρίσι και στην καθημερινότητα των εκεί ανθρώπων, ένα άλλο πραγματεύεται τον φόβο ενός κοριτσιού μήπως και ξεσπάσει ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ενώ ένα άλλο περιγράφει τις ζωές δύο φίλων και τη βαρύτητα των αποφάσεων και των επιλογών τους στη διαμόρφωση της ενήλικής τους ζωής. Το κάθε διήγημα προσπαθεί επομένως να μας σαγηνεύσει, και η συλλογή να μας συνεπάρει με τον πλούτο των θεμάτων που θίγονται και είναι πολύ κοντά στον σύγχρονο αναγνώστη.
 

«16, rue de Saint Simon ή Μια βόλτα στην Ιστορία»

 
Ενδεικτικά, θα αναφερθούμε στο διήγημα της συλλογής με τίτλο «16, rue de Saint Simon ή Μια βόλτα στην Ιστορία». Στην αρχή του διηγήματος η ηρωίδα μάς ξεναγεί σε διάφορα σημεία του μαγευτικού Παρισιού και ταυτόχρονα μας διηγείται την καθημερινότητα των ανθρώπων που παρατηρεί από το παράθυρο του σπιτιού της. Ο τρόπος και οι λέξεις τις οποίες μεταχειρίζεται η Δρακοπούλου δημιουργούν κινηματογραφικές σχεδόν εικόνες, και με τη λεπτομερή και γλαφυρή περιγραφή της –περιγράφει ακόμη και τα χρώματα που βλέπει, τα στοιχεία της φύσης, το απαλό αεράκι που φυσά κ.ά.– μας κάνει να νιώθουμε ότι και εμείς είμαστε παρόντες σε αυτό το μαγευτικό ταξίδι. Φυσικά, μεγάλη είναι και η ψυχογραφική της δεινότητα στην αποτύπωση των αρνητικών συναισθηματικών συγκρούσεων και των καταστάσεων κινδύνου που βιώνουν οι ήρωές της, όταν για παράδειγμα αναγκάζονται να εκκενώσουν το Μουσείο σε μία επίσκεψή τους ή και τότε που έντρομοι αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της έκρηξης.
 
Τέλος, θετικά μηνύματα ζωής μέσω των ηρώων του βιβλίου  εκλαμβάνονται ασμένως. Μηνύματα λίαν αναγκαία στις απεριόριστα ρευστές ημέρες μας, με τις ελάχιστες σχεδόν, έως μηδαμινές, βεβαιότητες.
 

Λίνα Παντελέων
«Η Δρακοπούλου επιδεικνύει εξαιρετική γλωσσική ευαισθησία στην αποτύπωση φευγαλέων στιγμιοτύπων, κάτι που μαρτυρεί την ποιητική της στόφα»

 
Η συγγραφέας και κριτικογράφος Λίνα Παντελέων σε κείμενό της στην «Καθημερινή» σχολιάζει για τη νέα συλλογή της Δρακοπούλου: «Η Δρακοπούλου επιδεικνύει εξαιρετική γλωσσική ευαισθησία στην αποτύπωση φευγαλέων στιγμιοτύπων, κάτι που μαρτυρεί την ποιητική στόφα της γραφής της. Συγκλονίζει, λόγου χάριν, η τελευταία φράση στο παρισινό διήγημα, όπου η ηρωίδα παρατηρεί τη μέρα να “γέρνει στο τέλος της” και να σκοτεινιάζει, σαν να έκλεινε μια πόρτα, κρύβοντας “απ’ τα μάτια μας το εσωτερικό του χρόνου”. Αντιθέτως, η γραφή χάνει κάπως τη λεπτότητά της όταν γίνεται πολιτική. Στο εναρκτήριο διήγημα, που παρουσιάζει τα αδιέξοδα της αλληλεγγύης, οι σκέψεις τείνουν προς την ηθικολογία. Το ίδιο συμβαίνει με τον άντρα στο σούπερ μάρκετ, ο οποίος μπροστά σε μια ατίθαση πληβεία, που αψηφά την ισονομία της ουράς, κατακλύζεται από ενοχές για το αστικό αμάρτημα της αφ’ υψηλού ανοχής. Στο καταληκτικό πεζό, πάλι, οι ήρωες πολιτικολογούν αμέριμνοι, καθησυχασμένοι από την ομοθυμία τους ως “ανώτερων αριστερών”, αλλά ο υποβόσκων σαρκασμός σε συνδυασμό με το γκροτέσκο φινάλε διασώζουν το διήγημα από τις κοινωνιολογικές αποτιμήσεις.
 
Εκείνο που μένει από τη διηγηματογραφική συλλογή της Δρακοπούλου είναι ο εικονοποιητικός αντίκτυπος της γραφής. Οι δαιμονόπληκτες αθηναϊκές λεωφόροι, που λογχίζουν ένα έντρομο κοριτσίστικο βλέμμα, ένα ειδυλλιακό παραθαλάσσιο τοπίο, κατάσπαρτο με ντροπιαστικά μυστικά, ένας μεσήλικος που κοιμάται σε άηχα δωμάτια, εκλεκτά, επιχρυσωμένα απομεινάρια αγλαών εποχών που σκορπίζονται σε τεφρές δίνες κάτω από τον παρισινό ουρανό, όλα συνιστούν εξαίσιες εικόνες, επιτεύξεις λέξεων τέλεια συνταιριασμένων»
 

Γνωρίζοντας την Αθανασία Δρακοπούλου

 
Η Αθανασία Δρακοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952 και σπούδασε τοπογράφος μηχανικός στην Πολυτεχνική Θεσσαλονίκης και κινηματογράφο στην Αθήνα. Δούλεψε ως μοντέζ για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Οι ποιητικές συλλογές που έχει δημοσιεύσει είναι οι εξής: «Μετά το βυθό και Εμπόριο χρόνου» (εκδ. «Τρία Φύλλα») και «Μήλο δαγκωμένο» (εκδ. «Ποταμός»). Επιπλέον, κυκλοφορούν η συλλογή διηγημάτων της «Μην ξυπνάς το νερό» (εκδ. «Πόλις») και η ποιητική της συλλογή «Έτοιμες φράσεις» (εκδ. «Πόλις»). Τέλος, έχει μεταφράσει βιβλία από τα ιταλικά και τα γαλλικά.
  
*Η Κατερίνα Κοντούρη είναι Φοιτήτρια του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του ΔΠΘ, έγραψε δε και επιμελήθηκε το φιλοξενούμενο εδώ κείμενο κατά τη διάρκεια της πρακτικής της άσκησης, τον Δεκέμβριο του 2019.
 

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.